Weg met de extreme hitte

Ik kan toch niet de enige zijn die nu echt geniet van de koudere ochtenden? Het is alsof het seizoen instant veranderde met de start van het nieuwe schooljaar. De zon komt iets trager omhoog en schijnt eerst door een wolkendek. Het is nog een beetje donker ‘s morgens wanneer ik opsta en ik heb eindelijk opnieuw het gevoel dat ik de dag voor ben. Dat is nog het leukste.

Misschien draait het daarrond. Wanneer de felle zomerzon tijdens een hete dag komt piepen, voel je meteen: ik moet aan staan. Er is geen tijd of ruimte om je even te verstoppen achter wat schaduw. Je staat op en hup, aan! Ik hou van slow mornings. Waarbij ik een tas koffie kan drinken, mijn column kan schrijven, kan mediteren en eventueel nog wat lezen. I know, de gemiddelde werkmens heeft daar geen tijd voor. Maar tuttut, ik hou ervan. Slow mornings.

Het enige gevaar is dat die slow mornings zich doortrekken naar een slowe voormiddag, middag, middagdutje, suikerdipje in de namiddag en uiteindelijk: amai-tis-al-16u-vroege-avond. Dat is lichtelijk het enige nadeel. Maar geeft toe: een extreem warme zomerdag kan er exact zo uitzien. Allen is het dan een lome voormiddag, middag, pauze in de zon … Je kent het wel. 

Draait alles dan, los van de aarde rond de zon, om mindset? Zou ik ook een slow morning kunnen hebben tijdens een 30 °C-dag en omgekeerd: gaan-gaan-gaan tijdens een nazomerdag? Misschien. Ik kan het eens uittesten en ik weet het je te zeggen. Maar … dat is voor na mijn slow morning en (eventueel voormiddag). Beloofd!